26/11/2009 - Papatya...

Günler hızla geçiyordu… Genç adamın durumunda halen bir gelişme olmaması tüm sevenlerini endişeli  bir limana doğru sürüklüyordu…

Keşke hastaneye yatmayı kabul etseydi dedi Başak…. Oldukça zor duyulan bir sesle , canının yandığı her halinden belli olan Deniz ; bilmez misiniz , ağzından çıkan her kelime kanun gibidir onun için dedi!

Genç adam kendisi hakkında yapılan bu yorumların hiç birini duyacak durumda değildi! Hastalığı her geçen gün ilerliyor ; doktorun hastaneye yatsan iyi olur telkinine karşın asla yanıtını vererek , kendince bilinmeyene meydan okuyor , düşlerindeki maviyi zihninde yokluyordu!

Her şey halen yerindeydi… Hafızasında yitip giden tek bir anı bile yoktu ! Her ânı tekrar tekrar yaşıyor , gözlerinin önünden geçercesine akıp giden bu kareler yüzünde buruk bir gülümseme bırakıyordu!

Rengi soluyordu , boynunu büküyordu papatyalar/ı/!

Kendini sorgulamaktan da geri kalmıyordu , kullandığı ilaçların olumsuz etkilerinden fırsat bulabildiğinde… Fakat bu durum sadece birkaç dakika sürüyordu… Gözlerini açık tutmak da oldukça zor geliyor , konuşmak bi işkenceden farksız oluyordu genç adam için....

Kulağında hayal meyal yankılanan bir ses duydu!Rüya ile gerçek arasında gidip gelirken , durumun ne olduğunu çözemediği anda , konuşanın kim olduğunu bile farkına varamadığı bir ses…

-        “Onun ne kadar güçlü olduğunu biliyorum. Ama nasıl bu kadar kolay kabullendi , neden kendisini yok olmaya doğru bıraktı…. Ölüm kucağını açmış , eğer ki deli dolu kimliğine bürünüp başkaldırmazsa bu sefer kaçamayacak!”

Bu cümlelerin sahibini algılayamasa da ; zihninde gidip gelen harfleri yakaladı…

-“ Hatırımda hep o güçlü insan olarak kalmalısın , seni hep öyle hatırlamak istiyorum “

Oysa ki onun da hatırında olmasını istediği bi çok şey vardı! Verilmiş sözler , kurulan düşler….

Genç adam saatine bakmak için biraz hareketlendiğinde çevresindekilerin gözünden kaçmadı bu çaba…Bütün gözler üzerine dönmüştü.Birşeyler söylemesi gerektiğini anladı…

-        Ben iyiyim…Saat kaç?

-        “ Saat üç buçuğa geliyor…”

-        Ayın kaçı, zaman kavramımı yitirdim artık!

-        “15 Kasım…”

-        Peki.Şimdi biraz uyumalıyım… Zaman sona yaklaşırken , ayağa kalkmak için güç toplamalıyım…

Gözleri bulanık gördüğü için ; kim olduğunu seçemediği ama gülümsediğini farkına vardığı bir yüz karşısında duruyordu genç adamın. Bir an acaba dedi… Sonrasında yanıldığını farkına vardı… Kendisini sakin sulara bıraktı….

“ – Asla pes etmeyeceğini biliyordum , onun fıtratında mücadele var!”